Навіны » Беларусь » 17 жніўня 2009 а 6³⁸

Сяргей Андросенка: «Мы мусім аб’яднацца вакол ідэі Прайда»

Толькі запланаваны, але яшчэ не абвешчаны, у наступным годзе Славянскі гей-прайд у Мінску, ужо выклікае шмат абмеркаванняў як сярод самой ЛГБТ-супольнасці, гэтак і сярод актыўнай грамадзянскай супольнасці. Хрысціяне выношваюць ідэю контрманіфестацыі, мінскі гей-клуб думае зачыніцца ажно за тыдзень да яшчэ толькі плануемай гей-маніфестацыі ў траўні 2010 года, актывісты розных рухаў прадказваюць развіццё падзей, самі беларускія геі і лесбіянкі яшчэ чакаюць тлумачэння важнасці мерапрыемства.

Гей-прайд павінны аб’яднаць нас, сябры. І гэта не ў залежнасці, наважыцеся вы на яго выйсці ці не. Мы павінны аб’яднацца ў падрыхтоўцы да Прайду, як гэта зрабілі ў гэтым годзе гомасэксуалы балтыйскіх краін, гомасэксуалы Сербіі, Харватыі, Індыі і Кітаю. Мы павінны быць больш сплачонымі! Мы не павінны баяцца рэалізацыі свайго права на свабоду мірнага(!) сходу. Мы мусім аб’яднацца вакол ідэі Прайда і агульнымі намаганямі весці яго падрыхтоўку: весці штодзённую тлумачальную і інфармацыйную работу. Мы не павінны самі адзін аднаго абмяжоўваць у правах. Публічныя спрэчкі паміж актывістамі ў гэтай сітуацыі не столькі прынізяць адзін з бакоў, колькі прадэманструюць слабасць беларускага ЛГБТ-руху, адсутнасць ідэйнай еднасці і салідарнасці, і нашкодзяць не аднаму з бакоў, а ўсім адразу.

2008 год стаў для беларускай ЛГБТ-супольнасці пераломным, купцы беларускіх ЛГБТ-актывістаў ўдалося вывесці пытанне правоў гома-, бі- і транссэксуалаў з засені маргінальнасці, у якой гэтыя пытанні знаходзіліся ад 2003 года. У 2009 годзе ўдалося наладзіць і адпачынак, і, нават, нейкую творчую рэалізацыю прадстаўнікоў беларускай ЛГБТ-супольнасці.

Мінск, Belarus Gay Pride-parade 2001:

На працягу гэтага часу мы неяк нясмела спрабавалі выносіць на абмеркаванне пытанне палітычнай гамафобіі і дыскрымінацыі па сэксуальнай прыкмеце. Але адначасова мы казалі, што гамафобіі ў краіне мала. Зараз нашыя апаненты самі кажуць адваротнае – тым яшчэ больш важнае правядзенне ў Мінску Гей-прайда з антыдыскрымінацыйнымі лозунгамі. Гамафобія ў краіне ёсць, як і дыскрымінацыя, аб чым смела заяўляюць людзі на розных пасадах, ці то выбітныя танцоры, ці то «праваслаўныя» дактары.

Раней былі нясмелыя спробы, зараз час праявіць сваю смеласць і рашучасць!

Чаканне… Мы можам чакаць падыходзячай сітуацыі дзесяцігоддзе-два – для гісторыі гэта не прамежак. Але для чалавека, для кожнага з нас, для людзей, якія сёння становяцца ахвярамі палітычнай і бытавой гамафобіі? У што для іх могуць ператварыцца гэтыя дзесяцігоддзі нашай агульнай маўклівасці?! Колькі гомасэксуальных падлеткаў будуць расці ў страсе раскрыцця і з адчуваннем сваёй другаснаці, шкоднасці!? Колькі соцень фіктыўных гетэрасэксуальных шлюбаў павінны заключыць гомасэксуалы для поўнага шчасця беларускага грамадства!? 

Мы не павінны чакаць таго, каб, як на Украіне, вітаць стварэнне гамафобнай арганізацыі, каб, як у Ізраілі, чакаць, пакуль у нас будуць страляць.

Мінск, Чарнобыльскі шлях, 26 красавіка 2008:

Калі мы кажам аб дыскрымінацыі, мы кажам і аб фізічным гвалце. Гетэрасэксуалаў не збіваюць за тое, што яны гетэрасэксуалы. Пакуль гомасэксуалаў будуць збіваць з-за таго, што яны гомасэксуалы, мы можам патрабаваць ад дзяржавы адмысловай абароны сваіх жыццяў і здароўя, мы можам патрабаваць антыдыскрымінацыйнае заканадаўства.

Беларускае заканадаўства не прызнае і магчымасць стварэння сям’і двума мужчынамі або дзьвума жанчынамі. Аднак мы, геі і лесбіянкі, ствараем свае сем’і з тымі, каго кахаем. Дзяржава не бароніць нашы агульныя інтарэсы і маёмасць. Усе пакаленні беларусаў пагаджаліся з такой няроўнасцю і працягваюць пагаджацца.

Мінск, Queer-шпацыр, 11 кастрычніка 2008:

У Беларусі да сённяшняга дня няма ніводнай легальнай арганізацыі, якая бы займалася лабаваннем і адвакацыяй правоў ЛГБТ-супольнасці, да сённяшняга дня ў Беларусі не было санкцыянавана ніводнае публічнае мерапрыемства, да сённяшняга дня ў Беларусі вельмі высокая ступень схаванасці гомасэксуалаў – геі і лесбіянкі баяцца публічнасці і робяць гэта не без падставаў.

Гей-прайд і павіны быць справакаваны нашым жаданнем выйсці з таго андэграўнду, у які нас загналі, ці ў якім мы свядома апынуліся, і дэманстрацыяй гэтага жадання.

Чым можа скончыцца Гей-прайд у Мінску, сапраўды, яшчэ ніхто сцвярджаць не возьмецца, але мы, беларуская ЛГБТ-супольнасць, павінны разам займацца ягонай падрыхтоўкай. А калі рабіць гэта не супольна, то бачыць адзін у адным апору, надзею. Мы не павінны спрыяць унутранай гамафобіі!

Да запланаванага ў Мінску Прайда яшчэ 9 месяцаў – у нас ёсць час, каб знайсці агульную мову, ўзяцца за рукі і выйсці на вуліцы Мінска, каб разам сказаць, што мы «За Беларусь!», за Беларусь без гамафобіі і дыскрымінацыі!

Сяргей Андросенка, 17 жніўня 2009

Аўтар артыкулу: Сяргей Андросенка

 Надрукаваць  Адаслаць спасылку сябру  Атрымаць копію  Камэнтары